Mijn verhaal
De wens om te mogen groeien op je eigen manier loopt als een rode draad door mijn leven. Als kind voelde ik me niet serieus genomen in het onderwijs. Mijn eigenwijsheid en kritische vragen werden weinig gewaardeerd. Ik hoor mijn juf nog zeggen: “Waarom loop je nooit eens in het gareel?” Daardoor wist ik al snel dat doen wat iedereen doet niet mijn weg was.
Steeds maar die vraag: “wat wil je later worden?” Ik stak er de draak mee door in de klas steeds maar te vertellen dat ik ervan droomde vuilnisman te worden. In mijn ogen is het een miskenning van kinderen om te denken dat je eerst iets moet worden, in plaats van simpelweg te mogen zijn. Pas tijdens mijn studie Culturele en Maatschappelijke Vorming voelde ik me door docenten gelijkwaardig behandeld, wat een verademing! Het zorgde ervoor dat ik weer tot spel en experiment kwam.
Een zoektocht naar vrijheid in onderwijs
Ik heb tien jaar gewerkt in het mbo als docent omgangskunde, mentor en coach, waar ik het reguliere onderwijs een beetje mooier, vrijer en eigenwijzer wilde maken. Tevergeefs. Ik zat klem tussen stenen muren in logge organisaties, beleid en politiek. Ik zei het reguliere onderwijs gedag in de corona periode toen regelgeving het geven van onderwijs in contact onmogelijk maakte. In diezelfde periode werd mijn oudste dochter vier jaar en stond ik op het punt haar het onderwijssysteem in te sturen, waar ik zelf net heel bewust afscheid van had genomen. Mijn hele systeem zei: nee! en we begonnen te zoeken naar een alternatief.
Democratisch onderwijs
In De Ruimte vonden we een inspirerende democratische school, waar kinderen van alle leeftijden in vrijheid en gelijkwaardigheid hun eigen weg mogen kiezen, verantwoordelijkheid leren nemen en vanuit intrinsieke motivatie samen met stafleden de school vormgeven. Als ouder en staflid mocht ik zelf ervaren hoe het is om deel uit te maken van een gemeenschap waar verschillen worden gekoesterd, ieders stem telt en besluiten samen in sociocratische kring worden genomen—wat zoveel ontspanning en respect geeft dat iedereen zich gezien voelt.
Thuisonderwijs en gemeenschap
Met onze verhuizing kwam een lang gekoesterde droom uit; die van het buitenleven, eigen voedsel verbouwen en ons omringen door groen en dieren. Het bracht ons ook op een nieuw pad: thuisonderwijs geven.
Toen ik het thuisonderwijs op ons nieuwe plekje oppakte, merkte ik al snel dat er iets belangrijks ontbrak: andere kinderen. Want leren doe je niet alleen, maar juist samen—door elkaar te inspireren, samen te spelen en vriendschappen te sluiten. Het is zo waardevol als kinderen van verschillende leeftijden samen optrekken. De jongsten leren van de oudsten én andersom.
Het verlangen naar een plek waar kinderen samen kunnen zijn, in verschillende leeftijden, met begeleiders die samenwerken en elkaar aanvullen, werd steeds groter. Die mix van verbinding, vrijheid en inspiratie wil ik hier creëren.
Het buitenleven
Onderdeel van deze droom is ook het leven in harmonie met de natuur. We geloven dat mensen, baat hebben bij het opgroeien tussen planten en dieren, in contact met de natuurlijke wereld. Daarom willen we een plek creëren waar zij niet alleen binnen leren, maar ook buiten, tussen het groen, waar ze kunnen ontdekken, en zich verbonden voelen met de aarde.
Missie van De Thuisland Club
Hier bij De Thuisland Club willen we met elkaar bouwen aan een gemeenschap waar talenten mogen groeien, nieuwsgierigheid wordt gevierd, en waar ieder kind zich gezien en gehoord voelt. Ik hoop je daar te ontmoeten.